வளர்ச்சியும், வெற்றியும்

காம்கேர் கே. புவனேஸ்வரி

       ஒரு சிலருக்கு வளர்ச்சியும், வெற்றியும் கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் ‘டக் டக்’ என்று நடந்தேறிக் கொண்டே இருக்கும். ஒரு சிலருக்கோ அதற்கு காலம் கனிந்து வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். அவரவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட இலக்கு, அதில் அவர்கள் காட்டுகின்ற தொலை நோக்குப் பார்வை, அதற்காக அவர்கள் போடுகின்ற உழைப்பு, நேரம் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் வெற்றி கிட்டுவதற்கான காலமும் வேறுபடும்.

      உதாரணத்துக்கு, கம்ப்யூட்டர் ஹார்ட்வேர் பாகங்களை வாங்கி வைத்து விற்பனை செய்கின்ற தொழில் நடத்துவது தான் இலட்சியம் என்று வைத்திருப்பவர்களுக்கு அவர்களின் இலக்கை அடைவது அவ்வளவு ஒன்றும் கடினமானதாக இருக்காது. ஏனெனில், பிசியான பகுதியில் ஷாப் வைப்பதற்கான இடம், ஹார்ட்வேர் சாதனங்கள் சிலவற்றை வாங்கி ஷோ-கேஸில் வைப்பதற்கு கொஞ்சம் முன் பணம், ஓரிரு பணியாட்கள், இவை இருந்து விட்டால் அவர்கள் இலக்கை அடைவதற்கு சாத்தியக் கூறுகள் அதிகம்.

      ஆனால், கம்ப்யூட்டரின் உயிர்நாடியான மதர்போர்ட், சிப், பிராசசர் போன்றவற்றைத் தயாரிப்பதை நோக்கமாகவும், இலக்காகவும் வைத்திருப்பவர்களுக்கு அவர்களது இலட்சியத்தை அடைவதற்கு நேரம் அதிகம் எடுக்கும். ஏனெனில் தொழிற்சாலை அமைக்க பெரிய இடம், சாதனங்களை தயாரிப்பதற்கான பாகங்களை இறக்குமதி செய்ய பொருளாதார வசதி, மாதா மாதம் பணியாளர்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க தேவையான நிதி வசதி இப்படி இலக்கின் தன்மைக்கு ஏற்ப, அதனை அடைவதற்கான வழிமுறைகளும் அதிகரிக்கத் தானே செய்யும்.

      இதனை இயற்கையே மிக அழகாக பாடம் கற்பிக்கிறது. ஒரு தோட்டத்தில் ஒரே நேரத்தில் விதைக்கப்பட்ட மூங்கில் விதையையும், சாதாரண தாவர விதையையும் எடுத்துக் கொள்வோம்.

      சாதாரண தாவர விதை, ஆறு மாத காலத்துக்குள் சிறிய செடியாக ஆனது, இரண்டு வருடங்களுக்குள் குட்டி மரமாகவும்,  ஐந்து வருடங்களுக்குள் மிகப் பெரிய மரமாக வளர்ந்து விட்டது.

      ஆனால் மூங்கில் விதை மண்ணுக்குள்ளேயே விதையாகவே இருந்தது. கொஞ்சம் கூட மண்ணை விட்டு வெளியே வரவில்லை. காரணம் மூங்கில் வேர் மண்ணுக்குள் தன் வேரை வலுவாக்கி, ஆழமாக மண்ணுக்குள் ஊன்றி உறுதியாக்கிக் கொண்டிருந்தது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு சிறிதாக முளை விட்டது. சரியாக ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு மூங்கில் முளை 100 அடி உயரம் வளர்ந்து மேகத்தைத் தொட்டு விடும் அளவுக்கு ஒய்யாரமாய் நெடு நெடுவென வளர்ந்து நின்றது.

      சாதாரண் தாவர விதை முளை விட்டு, செடியாகி, சிறிய மரமாகி பிறகு பெரிய மரமாக 5 வருடங்கள் எடுத்துக் கொள்கிறது. ஆனால் மூங்கில் 5 வருடங்கள் வளர்ச்சியை வெளியில் காட்டாமல், மண்ணுக்குள் தன் வேர்களை பலப்படுத்திக் கொண்டு நன்றாக வேரை வலுவாக்கியபடி ஊன்றிக் கொண்டிருக்கிறது. சரியாக அடுத்த ஆறாவது மாதம் நெடுநெடுவென வளர்ந்து மற்ற மரங்கள் வாயைப் பிளந்து ஆச்சர்யப்படும் அளவுக்கு வானத்தைத் தொட்டு நிற்கிறது.

      இதே கோட்ப்பாட்டின்படி தான் ஒவ்வொருவருடைய வளர்ச்சியும், வெற்றியும் அமைகிறது. தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் ஆராயப்பட்டு எடுக்கப்படும் எந்த ஒரு இலக்கும், அதற்கான முயற்சியும் தோற்பதில்லை. எடுத்துக் கொண்ட அந்த இலக்கில் வெற்றிக் கிடைப்பதற்கான காலம் அதிகமானாலும், அதன் பின்னணியில் உள்ள உண்மையும், உழைப்பும் கிடைத்த வெற்றியை நீண்ட காலம் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் உத்வேகத்தைக் கொடுக்கும் என்பது உறுதி.

      ஆனால் தொலைநோக்குப் பார்வையின்றி, இப்போதைக்கு இது போதும் என்ற நோக்கில் வைத்துக் கொள்ளும் இலக்குகளும், அதற்கான முயற்சிகளும் உடனுக்குடன் வெற்றியைக் கொடுத்தாலும், அந்த வெற்றி தற்காலிக சந்தோஷத்தை மட்டுமே கொடுக்கும். நீண்ட கால தேவைகளுக்கும், வெற்றிகளுக்கும் அது பயன்படாது. 

      பொதுவாகவே நாம் நம் உடம்பில் ஒரு வலிக்காக ஒரு மருந்தை உட்கொள்கிறோம் என்றால், அது இரத்தத்தில் மெதுவாக கரைந்து மெல்ல மெல்ல வலியைப் போக்க வேண்டும். அப்போது தான் அந்த மருந்து நமக்குத் தீமை விளைவிக்காமல் நன்மை செய்வதாகப் பொருள். அதை விட்டு, மருந்தை சாப்பிட்ட ஐந்தாவது நிமிடம் வலி நீங்கி விடுகிறதென்றால், அதன் வீரியம் எப்படி இருக்கும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். நம் நாடி நரம்புகளை முறுக்கிப் பிழிந்து ரத்தத்தைச் சுண்டச் செய்து உடனடி வலி நிவாரணம் கொடுக்கும் மருந்துகள் விரைவில் நம்மை படுத்தப் படுக்கையில் தள்ளி பின் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

      ஆக, மருந்தானாலும், வெற்றியானாலும் அதற்கான நேரத்தை எடுத்துக் கொண்டு செயல்படுமேயானால் பின்விளைவுகள் இன்றி பூரண நிம்மதியைக் கொடுக்கும்.

      இயற்கையை மீறி வலுக்கட்டாயமாக பழுக்க வைக்கப்படும் பழங்கள் பார்வைக்குப் பளபளப்பாய் இருக்கும். குழந்தைகளை மட்டுமில்லாமல் பெரியோர்களையும் சுண்டி இழுக்கும். ஆனால் உடல் நலத்தை கெடுத்து நாசம் செய்து விடுவதைப் போல தான் உடனடி வெற்றிக்காக நாம் எடுக்கும் முயற்சிகள் நேர்மைக்கு விரோதமாகவும் ஆகி விடக் கூடும். அப்படி கிடைக்கும் வெற்றியும், சந்தோஷமும் விரைவில் அழிந்து விடும் என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

      இலக்கில் தோல்வி  அடையும் போது, அமைதியையும், நிதானத்தையும் கடைபிடிக்க வேண்டும். அப்போது தான் மனம் ஒருமுகப்படுத்தப்படும். இப்போது என்ன தவறு செய்தோம்...இனி அதை எப்படி திருத்திக் கொள்ளலாம்... என சிந்தனை செய்து செயல்பட முடியும்.

      வெற்றி அடையும் போது, அதைவிட அதிகமாக அமைதியையும், நிதானத்தையும் கடைபிடிக்க வேண்டும். அப்போது தான், கிடைத்த வெற்றியை மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்தி பயனுள்ளதாக ஆக்கிக் கொள்ள முடியும்.

      வெற்றி, தோல்வி இரண்டும் வாழ்க்கை என்னும் ஆசிரியர் நமக்குக் கற்றுக் கொடுக்கும் இரண்டு பாடங்கள். எனவே,

கற்க கசடற கற்பவை கற்றபின்

நிற்க அதற்குத் தக.

நாணயத்தின் மதிப்பு

நாணயத்தின் மதிப்பு

காம்கேர் கே புவனேஸ்வரி

       நாணயம் என்பது இருவகையில் பொருள்படும். ஒன்று பணம். மற்றொன்று மனிதனின் நேர்மை.

      பணம் என்பது நம்மிடமே இருக்கப் போவதில்லை. பொருட்கள் வாங்குவதற்காக, சேவைகளைப் பெறுவதற்காக என்று பல்வேறு காரணங்களுக்காக, நம் பணம் மற்றொருவரிடத்துக்குச் செல்லும், மற்றவரது பணம் நம்மிடத்துக்கு வரும். பணத்தைக் கையாளும் போது இரு தரப்பினரும் நாணயமாக இருந்தால் மட்டுமே அந்த பரிவர்த்தனை(Transaction) நல்லபடியாக இருக்கும். இரு தரப்பில்  நாணயம் இல்லை என்றால், கீரைக் கடைக்காரரிடம் கீரையைக் கூட வாங்க இயலாது.

      அதுபோலவே தான் நம்மிடம் உள்ள நேர்மை, நாம் செய்கின்ற எல்லா செயல்களிலும் பிரதிபலிக்கும். அந்த குணத்தோடு ஒரு செயலைச் செய்யும் போது அது ஒருவித பாசிடிவ் வைப்ரேஷனை உருவாக்கிக் கொடுக்கும். அந்த செயலை வெற்றியடையச் செய்யும். அதுபோல மற்றொருவர் நமக்காக செய்கின்ற செயல்களிலும் நேர்மை இருந்தால் மட்டுமே, நேர்மையான செயல்படும் நம்மால் அந்த செயலை ஏற்றுக் கொள்ள இயலும். இல்லை என்றால் முரண்பாடுகள் தான் உண்டாகும். நாளடைவில் அதிகரிக்கும். இறுதியில் அந்தத் தொடர்பு முறிந்து விடும்.

நாணயத்தின் மதிப்பு அதன் இரண்டு பக்கங்களிலும் ஒன்றாகத் தானே இருக்க முடியும். ஒரு ரூபாய் நாணயத்தின் ஒரு பக்க மதிப்பு ஒரு ரூபாயாகவும், மற்றொரு பக்கம் ஐந்து ரூபாயாகவும் இருக்க முடியுமா? இருக்க முடியாதல்லவா?

அது போல தான் மனிதனின் நேர்மையும், நாணயமும் அவனது தனிமனித ஒழுக்கத்திலும், வேலை/தொழில் சார்ந்த புரொஃபஷனிலும் ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும். ஒரு மனிதன் அவனது வேலையில் நேர்மையாகவும், தனி மனித ஒழுக்கத்தில் கீழ்த்தரமாகவும் இருந்தால் அவனது வாழ்க்கை நிறைவாக இருக்க முடியாது. அதுபோல ஒருவன், தனிமனித ஒழுக்கத்தில் சிறந்தும், புரொஃபஷனில் கீழ்த்தரமாகவும் விளங்கினாலும் இதே நிலை தான். வாழ்க்கையில் பூரணத்துவம் கிடைக்காது.

ஆனால், தனிமனித வாழ்க்கையிலும், புரொஃபஷனிலும் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் அவர்கள் சந்தோஷமாகத் தானே இருக்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குத் தோன்றலாம்.  தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் பல்வேறு கெட்ட பழக்கங்கள் உள்ள நபர்கள், தங்கள் புரொஃபஷனில் சிறந்து விளங்குவது போல வெளிப்பார்வைக்குத் தோன்றினாலும், அவர்கள் மனதளவில் ஒருவித போராட்டத்துடன் தான் வாழ்க்கையை நகர்த்திக் கொண்டிருப்பார்கள். அந்த அவஸ்த்தை அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

எந்த நேரத்தில் என்ன நடக்குமோ என்ற பதட்டம், குற்ற உணர்ச்சி, யாரால் எப்போது என்ன பிரச்சனை வரும் என்ற தடுமாற்றம், மன உளைச்சல், செய்கின்ற எதிர்மறைச் செயல்கள் உண்டாக்குகின்ற நெகடிவ் வைப்ரேஷன் இவை அனைத்தும் மனிதனின் உடல் மற்றும் மன அமைதியை குலைத்து நாசம் செய்து விடும்.

உலகில் சிற்றின்பம், பேரின்பம் என இரண்டு விதமான இன்பங்கள் உள்ளன. உலகில் அனுமதிக்கப்பட்ட இன்பங்களுக்கு பேரின்பம் என்றும், அனுமதிக்கப்படாத இன்பங்களுக்கு சிற்றின்பம் என்றும் பெயர்.

நேர்மை, நாணயம், ஒழுக்கம், சுயகட்டுப்பாடு இவற்றுடன் கூடிய வாழ்க்கையை நடத்தும் போது கிடைக்கின்ற பணம், புகழ் இன்ன பிற வசதிகள், மேலே சொன்ன பண்புகள் எதையுமே கடைபிடிக்காமல் தங்கள் இஷ்டப்படி எந்த கொள்கைப் பிடிப்பும் இல்லாமல் வாழுகின்றவர்கள் பெறுகின்ற வாழ்க்கை வசதி வாய்ப்புகளை விட குறைவானதாகவே வெளிப்பார்வைக்குத் தோன்றும். அது தான் உண்மை. நடைமுறையில் இன்று நடந்து கொண்டிருப்பதும் அது தான்.

ஆனால் உண்மையில் பூரணத்துவமான வாழ்க்கை யாருக்குக் கிடைக்கிறது தெரியுமா? வாழ்க்கையில் அனுமதிக்கப்பட்ட பேரின்பங்களை மட்டும் அனுபவித்து வாழ்கின்றவர்களுக்குத் தான் அந்த நிம்மதியான வாழ்க்கைக் கிடைக்கிறது. வெளிப் பார்வைக்கு வசதி, வாய்ப்புகளில் குறைவானவர்களாகத் தோன்றினாலும், மனதளவில் இவர்கள் தான் உண்மையான கோடீஸ்வரர்கள்.

வாழ்க்கையில் அனுமதிக்கப்படாத இன்பங்களை அனுபவித்து எதிர்மறையாக வாழ்பவர்களுக்கு என்றுமே பூரணத்துவமான வாழ்க்கைக் கிடைப்பதில்லை. வீடு, வாசல், தோட்டம், கார், பங்களா என்று வெளித் தோற்ற வாழ்க்கை மிக அழகாக இருக்கும். மனதளவில் மிகப் பெரிய அளவில் துயரங்களோடும், மன அழுத்தங்களோடும் மட்டுமே அவர்களால் வாழ்க்கையை நகர்த்த முடியும்.

நாணயமான வாழ்க்கையினால் மனதளவில் கோடீஸ்வரராக வாழ வேண்டுமா? அல்லது சற்றே ‘முன்ன பின்ன’ இருந்து நாணயமில்லா வாழ்க்கையினால் வெளிப் பார்வைக்கு மட்டும் கோடீஸ்வரராகத் தெரிய வேண்டுமா?

நாம்  தான் நாணயமாக முடிவெடுக்க வேண்டும். நாணயத்தின் இரு பக்க மதிப்பும் ஒன்றாகவே இருப்பதைப் போல, நம்  வாழ்க்கையை எத்தனைப் பக்கங்களில் திருப்பிப் போட்டுப் பார்த்தாலும் ஒரே வாழ்க்கை முறை தான் தெரிய வேண்டும். அதில் தான் நிம்மதியும், பூரணத்துவமும், பேரின்பமும், பேரானந்தமும் கிடைக்கும்.

இவற்றைப் பின்பற்றிப் பாருங்கள்… நீங்களும் நான் சொன்ன கருத்தை பலருக்கு சொல்ல ஆரம்பிப்பீர்கள். 

இது தான் (தன்)நம்பிக்கை! 

காம்கேர் கே புவனேஸ்வரி

      

     அன்று இரவு 7 மணி இருக்கும். எனக்கு ஒரு போன் கால் வந்தது. ‘வணக்கம்மா...வருகின்ற 25-ம் தேதி நான் HOD ஆக பதவியேற்கிறேன்…இந்த நல்ல விஷயத்தை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியதால் போன் செய்தேன்…’ என்று ஆரம்பித்த தொலைபேசி உரையாடல் அரை  மணி நேரம் நேரம் நீடித்தது. வாழ்க்கையில் ஆரம்ப காலத்தில் அவர் இருந்த நிலை, படிப்படியாக முன்னேற எடுத்துக் கொண்ட சிரத்தைகள், பல வருடங்களாக நான் அவருடன் இணைந்து அவர் குழுக்களுக்கு நடத்திக் கொண்டிருக்கும் கம்ப்யூட்டர்-இன்டர்நெட்-நெட்வொர்க்கிங் சார்ந்த ஒர்க்‌ஷாப்புகள், அவர்களுக்காக எங்கள் நிறுவனத்தில் தயாரித்து வரும்   சாஃப்ட்வேர்கள், இன்றைய மாணவர்களிடம் தென்படும் சற்றே அலட்சிய மனப்பாங்கு என்று பொதுவாக சென்று கொண்டிருந்த உரையாடல், மோடியின் வெற்றி, செயல்திறன் என்று சீரியஸாகச் சென்று, தன்னம்பிக்கைக் குறித்த சில கருத்துக்களுடன் மிக நிறைவாக நிறைவடைந்தது.

தொலைபேசி உரையாடலில், அவர் சொன்ன தன்னம்பிக்கைக் கருத்துக்கள் என்னை பிரமிக்க வைத்தது. அதைத் தான் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள இருக்கிறேன். கல்லூரியில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நபர் HOD ஆகியிருக்கிறார். இதில் என்ன ஆச்சர்யம் இருக்கிறது. சாதாரணமாக நடக்கின்ற விஷயம் தானே என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் அவரைப் பற்றிய சிறுகுறிப்பைச் சொன்னதும் உங்கள் எண்ணத்தை நீங்கள் மாற்றிக் கொண்டு விடுவீர்கள்.

ஆம். உண்மையில் பிரமிக்க வைக்கும் நபர் தான் அவர். அவர் ஒரு மாற்றுத் திறனாளி. இரு கண்களும் தெரியாது. மிக ஏழ்மையான விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்த அவர், படித்து, பட்டம் பெற்று, தமிழில் Ph.D செய்து டாக்டர் பட்டமும் வாங்கியவர். ஆரம்ப காலத்தில் கல்லூரிப் பேராசிரியராகப் பொறுப்பேற்று, படிப்படியாக முன்னேறி, தமிழ்துறைத் தலைவராக பதவியேற்றவர்.

சீனா போன்ற வெளிநாடுகளுக்கு தனி நபராகச் சென்று அங்குள்ள ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களில் ஆங்கிலத்தில் உரை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். கம்ப்யூட்டர்-இண்டர்நெட் நம் நாட்டில் பிரபலமாக ஆரம்பித்தத் தொடக்கக் காலங்களிலேயே கம்ப்யூட்டரை மிக இலாவகமாக கையாளப் பயிற்சி எடுத்தார். இதற்குப் பயன்படும் Screen Recognition Software-கள் மூலம் கம்ப்யூட்டரில் எம்.எஸ்.ஆஃபீஸ், இன்டர்நெட், இமெயில், கூகுல் சர்ச் சென்று அனைத்தையும் அருமையாகக் கையாளக் கூடிய நபர். மனைவி ஆசிரியராகப் பணி புரிகிறார். இவருடைய மகள் எம்.பி.ஏ படிக்கிறார்.

இவர், கம்ப்யூட்டர், இன்டர்நெட் இணைப்புடன் கூடிய மொபைல், லேப்டாப், மாற்றுத் திறனாளிகளுக்குப் பயன்படுகின்ற சாஃப்ட்வேர்கள் என்று தொழில்நுட்பத்துக்குத் துணை போகின்ற அத்தனை விஷயங்களையும் அப்டேட் செய்து வைத்திருக்கிறார்.

கம்ப்யூட்டர், லேப்டாப், டேப்லெட், உயர்ரக மொபைல், சாஃப்ட்வேர்கள் என்று தொழில்நுட்ப விஷயங்களுக்கு, அதிகம் செலவு செய்யும் அவர், கார் வாங்கப் போவதில்லை என்பதில் உறுதியாய் இருக்கிறார். ஏன் என்று காரணம் கேட்டதுக்கு அவர் கொடுத்த விளக்கம் வியக்க வைத்தது.

தொழில்நுட்ப விஷயங்கள் உலக நடப்புகளை நான் அறிந்து கொள்ளவும், என் பணிச் சுமையைக் குறைத்துக் கொள்ளவும் உதவுகிறது. குறிப்பாக நானே அவற்றை நேரடியாகப் பயன்படுத்த முடிவதால், அவை எனக்கு தன்னம்பிக்கையைக் கொடுக்கின்றன. 

ஆனால் கார் வாங்கினாலும், காரை நான் ஓட்ட முடியாது. பிறரை நம்பித் தான் சொந்த காரில் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணமே, எனக்குள் இருக்கும் தன்னம்பிக்கையைக் குறைக்கிறது. அதற்கு பதிலாக, எப்போது வெளியில் செல்ல வேண்டுமோ, அப்போது போன் செய்து சொன்னால், அடுத்த கால் மணி நேரத்தில், கால் டாக்ஸி வீட்டு  வாசலில்  வந்து நமக்காகக் காத்திருக்கப் போகிறது. நாம் கம்பீரமாக காரில் சென்று வரலாம்.

இவர் சொன்னக் கருத்துக்கள் நம் அனைவருக்கும் பொருந்தும் தானே? சிந்தித்துப் பாருங்கள்…

தன்னம்பிக்கை என்பது பிறரால் பெறுவது அல்ல. நாம் செய்கின்ற செயல்களால் நமக்குள் தானாக பொங்கி எழுவது தான் உண்மையான தன்னம்பிக்கை. ஒரு செயலை செய்யும் போது அது கொடுக்கும் புத்துணர்ச்சி, பூரிப்பு, மனநிறைவு இவைதான் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்க உதவும் காரணிகள். ஒருபோதும் தன்னம்பிக்கையை பிறர் நமக்குள் திணிக்கவே முடியாது.

தன்னம்பிக்கையை எப்படி பிறரால் நமக்குக் கொடுக்க முடியாதோ, அதுபோல அவநம்பிக்கையையும் பிறர் நமக்குள் திணிக்க முடியாது. எந்த வேலையிலும் ஈடுபாடில்லாமை, ஒருவித மனச்சோர்வு, சலிப்பு இவைதான் அவநம்பிக்கையின் அறிகுறிகள். ஆரம்பத்திலேயே அவற்றைக் கண்டறிந்து களை எடுத்து விட்டால் அதிலிருந்து மீண்டு விடலாம்.

நமக்கு தன்னம்பிக்கைக் கொடுக்கின்ற விஷயங்களைக் கண்டறிந்து, அவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்போம். நம் நம்பிக்கையைக் குலைக்கும் விஷயங்களைக் கண்டறிந்து, அவற்றைக் களை எடுப்போம்.

வெற்றி நிச்சயம்.

இந்த நிமிடம்…இந்த நிமிடம்…இது உங்களுக்கு மட்டும் தானே! 

காம்கேர் கே. புவனேஸ்வரி

      சிலர் வாழ்க்கையில் ஓயாமல் உழைத்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். கை நிறைய சம்பாதிக்கவும் செய்வார்கள். ஆனால், செலவு செய்ய அத்தனை யோசிப்பார்கள். எதிர்காலத்துக்காக வீடு, குழந்தைகளுக்காக சேமிப்பு, வங்கிக் கணக்கு, அசையா சொத்து, தங்க, வைர, வைடூர்ய, பிளாட்டின ஆபரணங்கள் என்று சொத்துக்களைச் சேர்த்து இவைகள் தான் வாழ்க்கையின் மூலதனம் என்று பெருமகிழ்ச்சி அடைவார்கள். நிகழ்காலத்தில் எதையுமே அனுபவிக்காமல் சந்தோஷத்தை வீணடிப்பார்கள். நிகழ்கால சந்தோஷம் தான் நிலையான சொத்து, நிம்மதியான வாழ்க்கை என்ற எண்ணமே அவர்களுக்கு வருவதில்லை. சேமிப்பும், குடும்ப எதிர்காலத் திட்டமும் தேவை தான். ஆனால், வாழ்க்கை அதற்காக மட்டுமே இல்லை அல்லவா? இவர்கள் சேர்த்து வைக்கும் சொத்துக்களை எல்லாம் யார் எப்படி அனுபவிக்கப் போகிறார்கள் என்பது அவர்களுக்கேத் தெரியாத ஒரு புதிர் தான். இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் இரகசியத்தைப் புரிய வைக்க இதோ ஒரு கதை:

இறக்கும் தருவாயில் இருந்த ஒரு மனிதனிடம், கடவுள் கையில் மிகப்பெரிய பெட்டியுடன் வந்தார். இருவருக்கும் நடந்த உரையாடல்…

கடவுள்: ‘ம்...ம்… கிளம்பு…கிளம்பு… இவ்வுலகில் உனக்கான நேரம் முடிஞ்சு போச்சு…’

மனிதன்: ‘என்ன நேரம் முடிஞ்சு போச்சா… நான் செய்ய வேண்டியப் பணிகள் ஏராளமாக உள்ளனவே…இன்னும் சிலகாலம் என்னை வாழவிடுங்கள் கடவுளே!’

கடவுள்: ‘இல்லை மனிதா, உன் நேரம் முடிஞ்சுப் போச்சு…சீக்கிரம் இந்த பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பு’

மனிதன்: ‘இந்தப் பெட்டியில் என்ன இருக்கிறது கடவுளே?’

கடவுள்: ‘உன்னுடைய உடைமைகள்’

மனிதன்: ‘என்னுடைய உடைமைகளா? வாவ்… அப்படியென்றால் அவை என் உடைகளும், பொருட்களும், பணமுமா?’

கடவுள்: ‘இல்லை மனிதா, அவை உனக்குச் சொந்தமானவை இல்லை. ஏனெனில், அவற்றை நீ உழைத்து சம்பாதித்து சேமிக்க இந்த பூமி தானே காரணமாக இருந்தது. எனவே, அவை இந்த பூமிக்குச் சொந்தமானவை’

மனிதன்: ‘சரி…அவை என் நினைவுகளா?’

கடவுள்: ‘அவை என்றுமே உனக்குச் சொந்தமாக முடியாது. ஏனெனில்  சந்தோஷம், துக்கம் போன்ற உணர்வுகள் ஏற்படுத்துகின்ற நினைவுகள், அவை நடந்த காலத்துக்குச் சொந்தமானவை. அந்தந்த நேரத்தில் நடைபெறுகின்ற நிகழ்வுகளும், செயல்பாடுகளும் ஏற்படுத்துகின்ற உணர்வுகள் பதிய வைக்கும் நினைவுகள், காலத்துக்குத் தானே சொந்தமாக இருக்க முடியும். அவை எப்படி உனக்குச் சொந்தமாக முடியும்? எனவே உன் நினைவுகள் நேரத்துக்குத் தான் சொந்தம்’

மனிதன்: ‘அப்படியென்றால் அவை என் திறமைகளா?’

கடவுள்: ‘நிச்சயம் இல்லை மனிதா? ஏனெனில் உன் சூழல் தான் உன் திறமைகளை வளர்த்தெடுத்தது. அமைதியான சூழல் உன் கற்பனையை வளர்த்தெடுத்திருக்கலாம். ஆனந்தமான சூழல் உன் கற்பனைக்கு வடிவம் கொடுத்திருக்கலாம்.  எனவே, உன் திறமைகள்  நிச்சயம் சூழலுக்குத் தான் சொந்தம்’.

மனிதன்: ‘ஓ…சரி, என் நண்பர்களும், உறவுகளுமா?’

கடவுள்: ‘இல்லவே இல்லை மனிதா, அவர்கள் வாழ்க்கைப் பாதையில் உன்னோடு சேர்ந்து பயணித்தவர்கள் என்பதால், அவர்களும் உனக்குச் சொந்தமானவர்கள் இல்லை. உன் வாழ்க்கைப் பாதைக்குச் சொந்தமானவர்கள்’

மனிதன்: ‘ம்…சரி அப்படியென்றால் என் மனைவியும், குழந்தைகளுமா?’

கடவுள்: ‘இல்லை, இல்லவே இல்லை… அவர்கள் உன் அன்பிற்கும், பாசத்திற்கும், பரிவிற்கும், காதலுக்கும் வடிகாலாக இருந்தவர்கள். அவ்வுணர்வுகள் உன் இதயத்துக்கு இதமளித்திருக்கும், உன் வாழ்க்கைப் பாதைக்கு சுவாராஸ்யம் கொடுத்திருக்கும். எனவே, உன் மனைவியும், குழந்தைகளும் உன் இதயத்துக்குச் சொந்தமானவர்கள்.’

மனிதன்: ‘சரி கடவுளே, அப்படியென்றால் என் உடலா?’

கடவுள்: ‘மனிதா, உன் உடல் இந்த மண்ணுக்குத் தான் சொந்தம்’

மனிதன்: ‘அப்படியானால் அது என் ஆன்மா? சரிதானே கடவுளே?’

கடவுள்: ‘நிச்சயமாக இல்லை. உன் ஆன்மா எனக்கு மட்டுமே சொந்தம். வேறு யாரும் அதற்குச் சொந்தமோ, உரிமையோ கொண்டாடவே முடியாது’

மனிதனுக்கு இதற்குமேல் பொறுக்க முடியவில்லை. மனம் நொந்து போய் மிக பதட்டத்துடன் அப்பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தான். அப்பெட்டி காலியாக இருந்தது. மனிதனுக்கு கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது.

அவன் கடவுளைப் பார்த்துக் கேட்டான்: ‘கடவுளே இந்த  உலகை விட்டுச் செல்லும் போது எனக்கு எதுவுமே கிடையாதா?’

அதற்குக் கடவுள் சொன்னார்: ‘ஆம். இப்போது சொன்னாயே மனிதா, இது தான் சரியான பதில்… ஒவ்வொரு நிமிடமும் நீ வாழ்ந்து அனுபவித்த வாழ்க்கை அனுபவம் மட்டுமே உனக்குச் சொந்தமானது.’

இந்த கற்பனைக் கதையில் வரும் மனிதனிடம் கடவுள் சொன்னதைப் போல,  கடவுள் கொடுத்த இந்த வாழ்க்கை நமக்கு இருக்கும் வரை அதை சந்தோஷமாக அனுபவிக்க கற்றுக் கொள்வோம்.

இறந்த காலம் முடிந்து விட்டது. அதில் இருந்து பாடம் கற்றுக் கொள்வோம். அதன் படிப்பினையில் நிகழ்காலத்தில் ஆனந்தமாய் வாழ முயற்சிப்போம். அது கற்றுக் கொடுக்கும் பாதையில் வருங்காலத்தை வரவேற்போம்.

இறந்தகாலத்தை மாற்றவோ, வருங்காலத்தை நிர்ணயிக்கவோ நம்மால் முடியாது. ஆனால் நிகழ்காலம் நம் கையில். அது மட்டுமே நிதர்சனம். அதை நின்று, நிதானித்து சுவாசிப்போம். ஆக. நில். கவனி. செல்.  

ஹாய்,

     இன்று எந்தெந்த விஷயங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும், எப்போது மூன்று புள்ளிகள் வைத்து தொடர வேண்டும் என்ற தத்துவத்தை அழகான கதை மூலம் சொல்கிறேன்

- காம்கேர் கே புவனேஸ்வரி

      வாழ்க்கை என்பது, நாணல் போன்றது; சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப வளைந்து கொடுத்து வாழ வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் பலருக்கு ஓரளவுக்கு வளைந்து கொடுப்பதற்கும், முற்றிலும் முறிந்து போகும் அளவிற்கு வளைந்து கொடுப்பதற்கும் வித்தியாசம் தெரிவதில்லை. சூழலுக்கு ஏற்ப நம்மை பக்குவப்படுத்திக் கொள்வது அவசியம் தான். அதன் எல்லை எதுவரை என்றும் தெரிந்து வைத்துக் கொள்வது அதைவிட முக்கியம்.  பக்குவப்படுத்திக் கொள்வதாக நினைத்துக் கொண்டு முற்றிலும் நம்மைத் தொலைத்து விடக் கூடாது. தீய சூழலுக்குள் நாம் தொலைந்து விடாமல் இருக்கும் சூட்சுமம் நம் கைகளில் தான் உள்ளது.

      உதாரணத்துக்கு ஒரு அலுவலகத்துக்குப் புதிதாய் வேலைக்குச் சேர்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அந்த அலுவலகத்தின் விதிமுறைகளை தெரிந்து கொண்டு பின்பற்ற வேண்டியது நம் கடமை. அலுவலக வேலைநேரம், உடைக் கட்டுப்பாடு இன்னபிற அடிப்படை விஷயங்களுக்கு நம்மை தயார்படுத்திக் கொள்வது தான் நம் வேலைக்கும், வேலை செய்கின்ற நிறுவனத்துக்கும் நாம் கொடுக்கும் மரியாதை.

      ஆனால் அந்த அலுவலகத்தில் உள்ள ஒரு மேலதிகாரி தனிப்பட்ட முறையில் நம்மை தொந்திரவு கொடுத்தால் அதற்கு நாம் உடன்பட வேண்டும் என்கின்ற அவசியம் இல்லை. கொஞ்சம் கூட வளைந்து கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தைரியமாக நமக்கு அதில் உடன்பாடில்லை என்பதை தெரிவிக்கக் காலம் கடத்தக் கூடாது. ஆரம்பத்திலேயே அதற்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்து விட வேண்டும். முற்றுப் புள்ளி வைக்காமல் மூன்று புள்ளிகளை வைத்து அந்தச் சூழலைத் தொடர விட்டுக் காலம் கடத்தினால், நம்மைப் பற்றிய மதிப்பீடு தவறாக எதிராளியின் மனதில் பதிவாகும். பிரச்சனைகள் வலுக்க நாமே காரணமாகி விடுவோம். பின்னர், நாமே நினைத்தாலும் அதிலிருந்து வெளியே வருவது சிரமமாகி விடும்.

      நம்மை உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும் மற்றவர்கள் நெருக்கடிக் கொடுக்கத் தொடங்குவதை ஆரம்பத்திலேயே தெரிந்து கொண்டு, அதில் சிக்காமல் சுதாகரித்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏதேனும் ஓரிடத்தில் சற்றே நெகிழ்ந்து இடமளித்து விட்டால், அந்த இடத்தை அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டு, நம்மை நசுக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

      நம் உடலிலும், மனதிலும் வலிமை இருக்கும் போதே, அவர்களிடமிருந்து தப்பித்துவிடுதல் நன்று. சுருங்கச் சொன்னால் தவறான விஷயங்களை முளையிலேயே கிள்ளி எறிந்து விட வேண்டும். 

      இதை விளக்குவதற்கு எரிகின்ற அடுப்பில் உள்ள தண்ணீரில் தவறித் தாவி விழுந்த ஒரு தவளையின் கதையைப் பார்ப்போம். தவளை தண்ணீரில் விழுந்த போது அடுப்பு அப்போது தான் எரிய ஆரம்பித்திருந்ததால், தண்ணீர் மிக மிதமான சூட்டில் இருந்தது. எனவே தவளையும் சொகுசாக தண்ணீருக்குள் அமர்ந்திருந்தது. நேரம் செல்லச் செல்ல தண்ணீரின் வெப்பம் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. தவளையும் அதற்கேற்ப, தன் உடலை அந்த வெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப மாற்றி கொண்டே வந்தது.

      இது தான் தவளையின் குணம்: வெப்பம் ஏற ஏற தவளையும் அந்த வெப்பநிலைக்கு ஏற்ப தன் உடலை அந்த வெப்பத்துக்கு ஏற்ப மாற்றி கொள்ளும்.

      பொறுக்க முடியாத உச்ச கட்ட வெப்பநிலையை தண்ணீர் அடையும் போது, அதன் தாக்கத்தைத் தாங்கமுடியாமல் தவளை பாத்திரத்தில் இருந்து வெளியே குதிக்க முயற்சி செய்தது. ஆனால் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு முயற்சித்தாலும் வெளியே குதிக்கவே முடியவில்லை.

      ஏன் என்றால்... தவளை தண்ணீரின் வெப்பத்துக்கு ஏற்ப தன் உடலை மாற்றி கொண்டே வந்ததால், அது வலுவிழந்து தொய்ந்து போய் விட்டது.

வெளியே வரவும் முடியாமல், தண்ணீரின் வெப்பத்தையும் தாங்க முடியாமல் விழி பிதுங்கி வெந்நீருக்குள்ளேயே இறந்து விட்டது.

      இந்தக் கதையில் வரும் தவளையை எது கொன்றது? இந்தக் கேள்விக்குப் பெரும்பாலானோரின் பதில் கொதிக்கும் நீர் என்று தான் கிடைக்கும். ஆனால் உண்மையில், சரியான நேரத்தில் வெப்பமான தண்ணீரில் இருந்து தப்பித்து வெளியேற வேண்டும் என்று முடிவெடுக்காத தவளையின் இயலாமை தான் அதன் கோர முடிவுக்குக் காரணம். தாவிக் குதிப்பது தவளைக்கு ஒன்றும் இயலாத செயலல்ல. அதன் இயல்பு தான். ஆனாலும் முடிந்த வரை வெப்பத்துக்கு ஈடு கொடுத்துக் கொண்டே வந்தது. இறுதியில் உடல் வலுவிழந்து, தாவிக் குதிக்கும் தன் இயல்பான செயலைக் கூட செய்ய முடியாமல் இறந்து விட்டது.

      நாமும் அப்படித்தான் தேவையில்லாமல் எல்லோரிடமும் அனுசரித்துச் செல்கிறோம். அவசியமில்லாமல் சூழலுக்குக் கட்டுப்படுகிறோம். பின்பு நாமும் அவற்றுக்கு முற்றிலும் அடிமையாகி அதிலிருந்து மீண்டு வர  நினைத்தாலும் முடியாத ஒரு எல்லைக்குச் சென்று சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்கிறோம்.

      நாம் எப்போது அனுசரித்துப் போக வேண்டும், எதற்கு அரவணைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதையும், எப்போது எதிர்கொள்ள வேண்டும் எதற்கெல்லாம் போராட வேண்டும்  என்பதையும் தெரிந்து வைத்திருக்கவேண்டும். கட்டாயமாக கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

      கப்பலுக்கு வெளியே இருக்கும் கடல் தண்ணீர், கப்பலை ஒன்றும் செய்து விட முடியாது. அந்தத் தண்ணீர் கப்பலுக்குள் வந்தால் தான் ஆபத்து. அதுபோல தான் ஆபத்துக்களும், பிரச்சனைகளும் நாம் அனுமதித்தால் ஒழிய அவற்றால் நம்மை அழிக்க முடியாது.

      எந்தெந்த விஷயங்களுக்கு உடனடி முற்றுப் புள்ளி வைக்க வேண்டும், எந்தெந்த விஷயங்களுக்கு மூன்று புள்ளிகள் வைத்து தொடர வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வது ஒன்று தான் நாம் செய்ய வேண்டிய முக்கியமான வேலை. இதைச் சரியாக செய்து விட்டால் பலாபலன்களை அதன் வழியில் விட்டு விட்டு நிம்மதியாக நம் பாதையில் சென்று கொண்டே இருக்கலாம். வெற்றி நிச்சயம்.